تو گفتي خداحافظ من شنيدم به اميد ديدار
تو دل كندي از من و من دل بستم به تو
تو از كنارم رفتي اما خاطرت در قلبم حك شد
چه قصه ي عجيبي است قصه ي عشق
افسوس كه زندگي فقط انديشه هاي زيبا نيست

ميهماني با تو بودن جشن لحظه هاي ناب بود و من سرشار از طراوت گشتم
به اميد طلوع دوباره ي ديدار تو
تا با نگاهت تن خسته ي مرا سرشار از طراوت و اميد كند

چه دير آمدي و شكست بغض انتظار
وقت رفتن شد
نوش دارويت بعد از مرگ سهراب است
اما دم تو مسيحايي
پس زنده كن مرا كه به اميد ديدار تو زنده ام

رويايست با تو بودن

نمي توانم باور كنم كه در بيداري همدم لجظه هايم هستي

چرا كه زيبايي لحظه هاي با تو بودن آن را براي من چون يك رويا كرده است

چه ساده عزم رفتن كردي
اما من نمي توانم باور كنم رفتنت را
اين چه آمدني بود و چه رفتني؟
تو مي روي اما من 
با دلم كه پيش تو ماند چه كنم ؟
طولاني نكن انتظار را
چشم به راه آمدنت هستم

نازنینم سال هاست راه را برای آمدنت پر از عطر یاس کرده ام
می دانستم می آیی و من چشم به راه آمدنت بودم
با فرشی از مخمل گل ها و قلبی سرشار از شوق
آمدی و چه حوش بود آمدنت
و چه بی رنگ شد انتظار در نگاه زیبای تو
و من
سرشار از بهانه ی با تو بودن شدم
کاش می شد بهانه ها را پاسخی شایسته داد
کاش نگاه دل فریب تو ماندگار و همیشگی بود
و من
سال ها از تپش قبلم برای تو پر توان می شدم
با این همه قدر دان تک تک لحظه های با تو بودنم
حتی اگر شایستگی ماندن در کنارت را نداشته باشم
به خود می بالم که با تو بودن را هر چند اندک تجربه می کنم
و سال ها خاطرم از حضور روشن تو پر نور خواهد بود
و همچنان جاده از عطر حضور تو تا بی انتها معطر
بی انتها ترین عشق من دوستت دارم

لحظه هاي با تو بودن زيبا و فراموش ناشدنيست
قشنگ ترين خاطره ي من تو را  به خداي زيبايي ها مي سپارم
تا باز زيباترين لحظه ها رو با تو تجربه كنم

 قصه من قصه دلدادگيست
 قصه از عقل گذشتن و به دل رسيدن
 قصه قصر آرزوهايي كه در دل ها مي شكفد و آسماني مي شود
 و در دل ها ماندني
 قصه ي از تو گفتن
 با اميد به تو رسيدن
 قصه ي فرداهاي با تو بودن
 از تو گفتن ، نوشتن ،خواندن
 و براي تو بودن
 و بي تو نبودن

هر آغازی را پایانیست

اما بعضی آغاز ها هستن که پایانی ندارن

مثل آغاز آتش عشق من و تو که هیچ گاه پایان نمی پذیرید

و روز به روز شعله ورتر و برافروخته می شود...

و عشق چه بی صدا در می زند و بی باز شدن در وارد می شود

و من چه بی خبر میزبان این بهترین میهمان می شوم و با هیجانی وصف ناشدنی

شورانگیزترین لحظه ها را با او می گذرانم.

با تو تپش قلب آرامم آغاز شد

و می دانی تپیدن قلب یعنی زندگی یعنی حیات

بهانه ی حیات و زندگی ام تو را برای همیشه

تا وقتی قلبم می تپد دوست خواهم داشت

از یک نگاه ساده شروع شد چشم در چشم هم دوختیم

لب ها خاموش شد
 
دل شروع به سخن گفتن کرد

زبان خود را عاجز خواند تا پیام دل را به دل برساند و لب ها همچنان خاموش ماندند

و این فریاد بی صدای عشق بود که در تلاقی دو نگاه عاشقانه شوری به پا کرده بود

و عشق آغاز شد